Koszykówka 3×3 zdobywa coraz większą popularność – nie tylko na wielkich turniejach, ale też na lokalnych boiskach czy miejskich placach. Aby gra była fair i bezpieczna, ważne są nie tylko zasady, lecz także dokładne wymiary i oznaczenia pola gry. Od szerokości linii, przez półkole bez szarży, aż po wysokość kosza – każdy element ma swoje znaczenie. Właśnie te szczegóły sprawiają, że mecze 3×3 mają ten wyjątkowy, szybki i widowiskowy charakter.
Jakie są wymiary boiska do 3×3?
Boisko ma 15 metrów długości i 11 metr szerokości. Gra toczy się przy jednym koszu, co idealnie podkreśla prostotę i dynamikę tej wersji koszykówki. W takiej przestrzeni każdy centymetr się liczy — nie tylko dla taktyki, ale i emocji towarzyszących grze!
W środku znajdują się główne strefy – linia rzutów wolnych oddalona jest o 5,80 m, linia za dwa punkty wynosi 6,75 m, a pod koszem wyznaczone jest półkole bez szarży. Każda z tych powierzchni pełni swoją rolę – wolne jako przestrzeń spokojnego oddania rzutu, łuk definiuje dystans punktowy, a półkole chroni zawodników w defensywie. To wszystko w kompaktowej, ale przemyślanej formie.
Jak wygląda kolorystyka i grubość linii?
Wszystkie linie mają ten sam kontrastowy kolor i szerokość 5 cm. Dzięki temu boisko wygląda spójnie i nie dezorientuje wzrokowo zawodników. To nie tylko kwestia estetyki, ale funkcjonalności – jedna linia, jeden kolor, jasność – prosto, czytelnie, bez chaosu.
Dodatkowo boisko dzieli się kolorystycznie: obszar ograniczony i strefa za dwa punkty jednym kolorem, reszta pola innym, a poza boiskiem – czarnym. Taki układ pomaga natychmiast odnaleźć się w przestrzeni gry — gdzie można atakować, gdzie trzeba się wycofać, gdzie musi być uwaga sędziego. Kolory to nie ozdoba, to naturalny przewodnik wzrokowy podczas dynamicznej rozgrywki.
Strefy bezpieczeństwa wokół boiska
Boisko 3×3 to nie tylko linie – to też przestrzeń wokół nich. Wokół linii końcowych zalecane jest minimum 1 m, a za bocznymi liniami 1,5 m (choć gdy miejsce jest ograniczone, może być to 1 m). Przy linii bazowej za koszem – sugerowane jest aż 2 m. To daje poczucie komfortu i chroni zawodników przed niebezpiecznymi zwarciami z otoczeniem.
W praktycznych rozwiązaniach turniejowych często stosuje się 1-metrowy pas bezpieczeństwa dookoła boiska – to kompromis między przestrzenią a logistyki. Dobrze zaprojektowana strefa wokół boiska zapewnia swobodę ruchu i minimalizuje ryzyko kontuzji – bo w koszykówce ważne jest nie tylko co jest na boisku, ale też co tuż poza nim.
Gdzie dokładnie leży linia rzutów wolnych?
Linia rzutów wolnych jest równoległa do linii końcowej, oddalona o 5,80 m i ma długość 3,60 m, a jej środek wypada dokładnie na osi boiska. To ważna przestrzeń – to tutaj bierze się oddech przed rzutem, tutaj emocje sięgają zenitu, a każdy milimetr ma znaczenie.
W tej strefie dzieje się cała magia – zawodnik zatrzymuje czas, wszyscy wstrzymują oddech, zanim piłka wzleci ku obręczy. Linia jest prosta i czytelna, co pomaga zachować precyzję i sprawia, że ta „piękna chwila” rzutu wolnego staje się bardziej przewidywalna. Wiesz, jak to jest – kilkadziesiąt centymetrów potrafi zrobić różnicę między sukcesem a spaleniem akcji.
Czym jest obszar ograniczony zwany trumną?
Obszar ograniczony to prostokąt wyznaczony przez linię bazową, przedłużenie linii rzutów wolnych oraz linie boczne 2,45 m od środka linii bazowej – to strefa intensywnej walki tuż pod koszem. Nazwa „trumna” brzmi dramatycznie, ale oddaje perfekcyjnie to, co się tam dzieje – walka o zbiórkę, kontakt, szybka reakcja.
To miejsce, gdzie spotykają się ofensywa i defensywa, gdzie liczą się refleks i spryt. Gdy piłka leci w górę, zawodnicy ustawiają się w tej przestrzeni według reguł – i każdy zna swoje pole. Z jednej strony adrenalina, z drugiej – taktyka i precyzja – jak w dobrej grze szachowej na gorąco.
Jak wygląda pole za dwa punkty i łuk na boisku?
Pole „za 2” to przestrzeń poza łukiem wyznaczonym przez promień 6,75 m od punktu dokładnie pod środkiem kosza. Linia łuku sama w sobie nie należy do tej strefy, więc każdy krok na nią – i nadal to rzut za 1. To zasada, która dodaje taktycznego smaku grze: odwaga oddania dystansowego rzutu lub walka pod koszem.
Łuk łączy się z dwiema prostymi, równoległymi liniami zaczynającymi się od linii bazowej, co tworzy wyraźny kształt boiska. Te oznaczenia są proste, ale ważne – bo charakterystycznie definiują, gdzie kończy się komfortowa strefa i zaczyna akcja ryzykowna. Warto przy malowaniu boiska pamiętać, że promień liczony jest do zewnętrznej krawędzi linii, a narysowany łuk musi być symetryczny względem osi boiska.
Czym jest półkole bez szarży pod koszem?
Półkole bez szarży ma promień 1,25 m od punktu dokładnie pod środkiem kosza i łączy się z dwiema prostymi liniami (0,375 m każda), tworząc strefę ograniczoną. To takie terytorium, gdzie obrońca nie może wymusić ofensywnego kontaktu – bezpieczne miejsce atakującego przy wejściu pod kosz, które zapobiega kontuzjom i spornym sytuacjom.
Linie prostokątne wychodzą z równoległych końców łuku i prowadzą prosto pod przednią krawędź tablicy. To oznaczenie minimalne, ale wyraźne, i pomaga zawodnikom – atakującym i broniącym – nawigować w tej małej przestrzeni. Rzetelne namalowanie tych detali to inwestycja w płynność gry: mniej fauli, mniej sporów, więcej efektownych akcji.
Jak wysoko wisi kosz i jak duża jest tablica?
Obręcz kosza zawieszona jest na standardowej wysokości 3,05 m – tak samo jak w koszykówce 5×5. Tablica powinna być pełnowymiarowa (1,80 × 1,05 m), stabilna i najlepiej przezroczysta, żeby nie utrudniać wzroku graczom i sędziom.
W oficjalnych rozgrywkach 3×3 wymaga się też zegara czasu akcji 12 sekund, umieszczonego w dobrze widocznym miejscu, często nad tablicą lub wbudowanego w konstrukcję podtrzymującą kosz. To element, który nadaje tę wyjątkową dynamikę tej odmianie koszykówki – każda akcja jest szybka, a sprzęt musi dorównywać tempu. Dobra i stabilna konstrukcja zapewnia, że gra pozostaje widowiskowa, precyzyjna i – co najważniejsze – bezpieczna.
Gdzie znajduje się stolik sędziowski i ławki dla zmienników?
Stolik sędziowski z krzesłami dla zmienników znajduje się poza linią końcową, po lewej stronie patrząc w stronę kosza, obok są dwa miejsca – dla każdego zespołu jedno. Taki układ tworzy zorganizowaną przestrzeń – bez chaosu, z jasno wytyczonym porządkiem. Każdy wie, gdzie siedzi, kto może wejść, a sędziowie mają komfort pełnej kontroli nad przebiegiem meczu.
Ten fragment boiska to nie tylko dekoracja – to serce logistyki spotkania. Wszystko, co dotyczy zmian, protokołu i prowadzenia czasu, odbywa się właśnie stamtąd. A gdy przestrzeń ograniczona, stolik można postawić w narożniku, ale miejsce dla zmienników zawsze musi zostać. To solidne rozwiązanie, które ma sens, gdy adrenalina miesza się z rytuałem taktycznego spokoju.
Jaka nawierzchnia i oświetlenie najlepiej sprawdzają się w 3×3?
Boisko powinno być równe, twarde i wolne od przeszkód, a oświetlenie musi zapewniać dobrą widoczność – to podstawa płynnej i bezpiecznej gry. Nawierzchnia, która nie zawodzi, to miejsce, gdzie piłka skacze równo, a zawodnik nie ryzykuje skręcenia kostki. Czy jest to hala, czy ulica – ważne, by podłoże służyło, a nie przeszkadzało.
Oświetlenie to temat, który często umyka uwadze, a bez niego nawet najlepsza gra może tracić. Jasne, równomierne światło to komfort dla oczu zawodników, to także jasność decyzji sędziowskich. Każda kreska, każda linia – muszą być widoczne, bez cieni i refleksów. W 3×3 szybkość jest istotna, a widoczność to jej fundament.