Oficjalne wymiary boiska do badmintona to 13,40 m długości oraz szerokość 6,10 m dla debla i 5,18 m w grze pojedynczej. Siatka musi wisieć na wysokości 1,55 m przy słupkach, opadając do 1,524 m na środku. Prawidłowa geometria kortu obejmuje również specyficzne linie serwisowe, strefy bezpieczeństwa oraz wymogi dotyczące wysokości hali, a w wersji AirBadminton stosuje się wydłużone pole gry.
Oficjalne wymiary boiska do badmintona i standardy BWF
Zgodnie z wytycznymi Światowej Federacji Badmintona (Badminton World Federation), standardowe boisko jest prostokątem o ściśle określonych proporcjach. Te same wymiary obowiązują zarówno na igrzyskach olimpijskich, jak i w lokalnych turniejach amatorskich, co pozwala na łatwą adaptację zawodników do różnych warunków.
Wymiary zewnętrzne kortu to:
- Długość całkowita: 13,40 m (dla gry pojedynczej i podwójnej).
- Szerokość całkowita (debel): 6,10 m.
- Szerokość dla gry pojedynczej (singiel): 5,18 m.
- Długość przekątnej całego boiska: 14,723 m (niezbędna do sprawdzenia, czy kort ma kąty proste).
Wszystkie linie wyznaczające pole gry muszą mieć szerokość 40 mm (4 cm). Linie te wchodzą w skład pola gry, co oznacza, że lotka upadająca na linię jest uznawana za dobrą (in). Przepisy BWF zalecają, aby linie były w kolorze białym lub żółtym, co zapewnia optymalny kontrast względem zazwyczaj zielonej lub niebieskiej nawierzchni kortu.
Wysokość siatki w badmintonie i ustawienie słupków
Prawidłowe zawieszenie siatki jest istotne dla przebiegu gry, a najczęstszym błędem amatorskim jest naciąganie jej na sztywno w linii prostej. W profesjonalnym badmintonie siatka naturalnie opada ku środkowi.
Słupki podtrzymujące siatkę mają wysokość 1,55 m i muszą być ustawione pionowo na liniach bocznych dla gry podwójnej (nawet jeśli rozgrywany jest mecz singlowy). Górna krawędź siatki przy słupkach znajduje się na tej samej wysokości (1,55 m), natomiast na samym środku kortu powinna zwisać nieco niżej – dokładnie na wysokości 1,524 m. Oczka siatki powinny mieć gęstość między 15 a 20 mm, aby lotka nie mogła przez nie przelecieć.
Różnice w wymiarach boiska dla gry pojedynczej i podwójnej
Choć fizyczne granice kortu są stałe, aktywne pole gry zmienia się w zależności od tego, czy gramy jeden na jednego, czy w parze. Zrozumienie, które linie są autowe w danej formule, jest podstawą taktyki.
Pole gry w singlu
W grze pojedynczej boisko staje się węższe. Zawodnicy nie korzystają z bocznych korytarzy (o szerokości 46 cm każdy), co zmniejsza szerokość aktywnego pola do 5,18 m. Długość pozostaje jednak pełna – 13,40 m.
Podczas serwisu w singlu obowiązuje zasada: długi i wąski. Oznacza to, że serwujący może posłać lotkę aż do samej końcowej linii boiska, ale nie może ona wylądować w bocznym korytarzu. Pole serwisowe jest więc w tym przypadku bardzo wydłużone.
Pole gry w deblu
W grze podwójnej wykorzystuje się pełną szerokość kortu, czyli 6,10 m, włączając w to boczne korytarze. Zwiększa to pole manewru i wymusza szybszą pracę nóg w poprzek boiska.
Główna różnica pojawia się przy serwisie. Tutaj obowiązuje zasada: krótki i szeroki. Pole serwisowe jest szersze (obejmuje boczne korytarze), ale krótsze niż w singlu. Ogranicza je tylna linia serwisowa dla debla, która znajduje się 0,76 m bliżej siatki niż końcowa linia kortu. Po odebraniu serwisu gra toczy się już na całym boisku, aż do końcowej linii.
Linie na boisku do badmintona i wyznaczanie strefy serwisu
Zrozumienie geometrii kortu ułatwia nie tylko sędziowanie, ale i planowanie zagrań. Najważniejszym punktem odniesienia przy siatce jest linia serwisowa krótka, znajdująca się w odległości 1,98 m od siatki. Każdy serwis musi przelecieć ponad tą linią, aby był ważny.
Pozostałe ważne elementy podziału boiska to:
- Linia środkowa – dzieli kort wzdłuż na prawe i lewe pole serwisowe.
- Linia serwisowa długa (debel) – znajduje się 0,76 m przed końcem boiska (ważna tylko przy serwisie w deblu).
- Linia końcowa boiska – wyznacza koniec pola gry w singlu (zawsze) i deblu (w trakcie wymiany).
Wymagania przestrzenne hali i bezpieczeństwo
Komfort gry w badmintona zależy nie tylko od wymalowanych linii, ale także od przestrzeni wokół nich. Zbyt niski sufit uniemożliwia wykonywanie wysokich lobów obronnych, co drastycznie psuje jakość rozgrywki.
Dla zawodów rangi międzynarodowej (np. Igrzyska Olimpijskie) wymagana wysokość hali to minimum 12 metrów, jednak dla rozgrywek klubowych i amatorskich przyjmuje się, że 7–9 metrów jest wartością wystarczającą. Równie ważne są strefy bezpieczeństwa – zaleca się zachowanie co najmniej 1,5 m do 2 m wolnej przestrzeni wokół każdego kortu. Pozwala to zawodnikom na bezpieczne wyhamowanie po dobiegnięciu do trudnej lotki bez ryzyka zderzenia ze ścianą czy sąsiednim boiskiem.
Jak wyznaczyć boisko do badmintona na zewnątrz w systemie AirBadminton?
Tradycyjny badminton słabo sprawdza się na zewnątrz z powodu wiatru, dlatego Światowa Federacja Badmintona promuje nową odmianę – AirBadminton. Wymaga ona użycia specjalnej, cięższej lotki (AirShuttle) oraz innego układu boiska.
Kort do AirBadmintona jest dłuższy – ma wymiary 16,00 m x 6,00 m. Najważniejszą różnicą jest wyznaczenie strefy martwej o długości 2 metrów od siatki po obu stronach. Uderzenie lotki w tę strefę traktowane jest jak błąd (aut), co wymusza grę bardziej ofensywną i eliminuje delikatne skróty przy siatce, które na wietrze byłyby nieprzewidywalne.